Dachau

​Er zijn in de oorlogsgeschiedenis verschillende incidenten geweest waarbij soldaten volledig losgeslagen raakten. My Lai in Vietnam waarbij Amerikanen bij afwezigheid van de vietcong alle vrouwen en kinderen in het dorp neerhaalden. Een oorlogsmisdaad waarbij 500 ongewapende burgers omkwamen. 

De bevrijding van kamp Dachau door de Amerikanen was ook zo’n gebeurtenis. Niet uit frustratie maar uit wraak werden niet bepaald onschuldige SS’ers standrechtelijk geëxecuteerd zonder vorm van proces. Anders dan Vietnam kun je bij Dachau nog wel meevoelen met de executeurs.

Na twee jaar strijd belandde het befaamde 45ste bataljon aan de achterdeur van kamp Dachau. Uiteraard niet wetend waar ze terecht waren gekomen. 

Aan de zijkant stonden wagons vol ontbindende lijken. Eenmaal binnen zagen ze de hel en roken ze de stank van de dood. Mensen meer dood dan levend keken vol ongeloof naar hun bevrijders. Overal lagen lijken. 

De achtergebleven SS’ers gaven zich over, maar de woede van de Amerikanen was zo enorm, dat ze de officieren zonder pardon of waarschuwing overhoop schoten. Deze daad was in strijd met de conventie van Genève. 

Generaal Patton die veel slachtingen had gezien moest kotsen toen hij de hel van Dachau zag. Hij besloot dat de Duitse omwonenden dit moesten zien. Ze werden gedwongen hun huizen te verlaten en naar en door het kamp te lopen. Het moet gezegd: ook zij waren  onthutst en hadden niet geweten wat er zich op korte afstand van hun dorpen en steden had afgespeeld. Ze hadden zich er ook nooit om bekommerd. 

Hoewel de executie van de SS’ers een oorlogsmisdaad was, besloot Patton na onderzoek de zaak te laten rusten.